home

Beste albums van 2010
Posted in @ 19-12-2010

Nadat zo ongeveer de hele blogosphere zijn 2010-albumlijsten al heeft geschreven en gepubliceerd, werd het ook maar es tijd om serieus werk van mijn lijst te maken. Het kostte me relatief weinig tijd, want als ik de (aangeschafte) cd's van de afgelopen 12 maanden doorloop, dan springen de toppers er zo uit. Het levert een 20-tal ijzersterke albums op, die ik in het nieuwe jaar zeker nog zal draaien en die stuk voor stuk enige tijd mijn stereo domineerden. Per album een korte toelichting én een luisterlijstje zodat eenieder meteen kan meegenieten. Enjoy! En iedereen die een lijstje wil delen, is meer dan welkom deze in te zenden via jeroen[AT]pluginbaby[PUNT]nl of gewoon in de reacties te plaatsen uiteraard.

20. K’s Choice - Echo Mountain
Eindelijk waren ze terug, Gert & Sarah besloten na verschillende solo-projecten weer samen een cd te maken en het was meteen beter dan alles wat ze zonder elkaar maakten in de tussentijd. Laten we hopen dat ze zelf ook tot deze conclusie zijn gekomen en niet meer apart gaan rommelen, want dit is ouderwets K’s Choice. Waardeloos is wel de opzet van de dubbelschijf, met een harde en zachte plaat, wat resulteert en 2 totaal verschillende schijven en elke 20 minuten cd-wisselen. Niet handig, maar het is ze vergeven, want dit is een prima come-back!

19. Brandon Flowers - Flamingo
Kreeg matige recensies, leek vooral voort te borduren op wat Brandon met zijn maten op het laatste Killers-album had gedaan. Maar dat is wel 1 van mijn favoriete albums éver, dus geen reden tot klagen hier. Qua insteek (de sound is érg Killers) is het een tikkie bijzonder dat ie hiermee op de proppen komt en er zitten enkele afgrijselijke teksten tussen, maar al met al toch wel een album dat ik veel gedraaid heb en gewoon erg lekker klinkt.

18. Gaslight Anthem - American Slang
Een album in de stijl van Bruce Springsteen kan haast niet slecht zijn. En hoewel het er soms wel erg dik bovenop ligt, is dit niet storend omdat het gewoon erg fijn klinkt allemaal. Een rechttoe-rechtaan rockalbum dat elke week wel even door de stereo brult. Al denk ik wel dat een volgend album van dhr. Springsteen zelf hier wel eens verandering ik zou kunnen brengen.

17. Solomon Burke & De Dijk - Hold On Tight
Het laatste plaatwerk dat Solomon Burke maakte, hij overleed onderweg naar de presentatie van dit album, is er 1 van hoog niveau met Neerlands Trots De Dijk. Het is opvallend hoe goed de songs zich hebben laten vertalen naar het Engels en met de stem en timing van Solomon Burke zijn sommige songs bijna niet te herkennen, zonder dat het minder klinkt dan de erg sterke originelen. Een erg goed uitgewerkt project, dat doet wensen naar meer..

16. These New Puritans - Hidden
Geen idee meer waar ik These New Puritans heb ontdekt, ik weet alleen nog dat ik er even aan moest wennen, maar toen dat eenmaal was gebeurt, draaide ik de schijf behoorlijk stuk en danste er bij vlagen erg vreemd op (al zullen weinigen het genot hebben gehad dat te mogen aanschouwen). Nu ik er enkele maanden later weer es naar geluisterd heb, valt me op hoeveel dingen ik schijnbaar voor het eerst hoor en hoe ingenieus deze muziek in elkaar zit. Het is een album dat half januari uitkwam en nu misschien door veel muziekliefhebbers is vergeten in de jaarlijstjes, maar dat zou onterecht zijn. Eigenlijk is een 15e plek zelfs al te laag..

15. Spoon - Transference
Spoon zou ik live gaan zien omdat ze optraden met de White Rabbits welke ik graag wilde aanschouwen en daarom leek het me handig om er eens naar te luisteren voordat ik ze zou gaan zien spelen. Vooraf was ik niet onder de indruk, het klonk wel okay, maar het vrijwillig opzetten deed ik niet snel. Dat veranderde nadat ik ze live zag, het was een goeie show waarbij de opzet van de songs veel beter tot zijn recht leek te komen. Toen ik de dagen erna de cd weer opzette, leek een en ander veel beter te kloppen en al snel luisterde ik deze plaat samen met de laatste schijven van White Rabbits en eerder genoemde These New Puritans. Het bleek een match made in heaven. En Spoon waardeer ik inmiddels enorm, ik zou ze graag weer zien optreden.

14. Morning Benders - Big Echo
Big Echo is een album dat meteen vertrouwd voelt. De 1e songs ademen jaren ’60 van de vorige eeuw, flarden Beatles, stukjes Beach Boys, het is niet moeilijk om dit erin te vinden. Wat ik zo goed aan The Morning Benders vindt is dat het daar niet mee stopt. Hoe verder het album vordert, hoe gevarieerder het wordt. Bij iedere draaibeurt van dit ijzersterke luisteralbum ontdek ik weer nieuwe ogenschijnlijke invloeden van deze mooie schijf.

13. MGMT - Congratulations
Congratulations kwam regelmatig voorbij de afgelopen dagen op muziekforums en blogs waarbij het onderwerp ‘meest teleurstellende albums van 2010’ was. Onbegrijpelijk. Ik kende MGMT alleen van hitje ‘kids’ en had nul verwachtingen van deze schijf, dus misschien is dat mijn probleem, maar ik ben gewoon heel blij met dit album. Ik kan begrijpen dat niet iedereen ervan houdt en misschien was het niet wat de wereld ervan had verwacht, maar ik krijg er een prettige jaren ’80 vibe van. Vooral Flash Delirium doet me denken aan de cassettebandjes die ik vroeger van mijn oom kreeg. In ieder geval, gewoon een topper en smaakmaker van 2010.

12. Ray LaMontagne and the Pariah Dogs - God Willin’ And The Creek Don’t Rise
In 2009 ontdekte ik Ray LaMontagne en al snel kocht ik alles wat ik van em kon vinden. Heerlijke melancholieke muziek die perfect paste bij de dronken nachten die ik toendertijd nog wel es alleen op de bank doorbracht, met kaarsjes en mijn geliefde stereo. Zo rond het uitbrengen van dit nieuwste album besloten mijn geliefde en ik ermee te stoppen en toen was daar God Willin’ And The Creek Don’t Rise. Hoewel er minder liefdesverdriet op het album voorkomt, heb ik er toch veel naar geluisterd. Met dank aan muziekblad OOR heb ik deze sinds enkele weken op LP, iets waar ik erg blij mee ben. Ik denk wel het beste album dat Ray tot zover maakte.

11. Maps & Atlases - Perch Patchwork
Van de laatste 3 albums die vechten om aandacht in mijn stereo is deze van Maps & Atlases de laagst geklasseerde. Ik vroeg me af of ik albums die nog zo recent geleden zijn uitgebracht wel moet toevoegen, want ze hebben nog niet bewezen over langere tijd lekker te zijn, maar elke keer als ik The Charm hoor, dan is die discussie voorbij. Lang niet de enige lekkere song, is die 2e track van dit album echt onweerstaanbaar, zeker voor iemand die net uit een lange relatie komt (een terugkerend thema in mijn lijst, het is niet anders. Ik vroeg me zelfs al af of deze lijst er anders uit zou zien als ik nog zou samenwonen, maar what’s the point in asking myself that..?). Anyways ‘I don’t think there is a sound that i hate more, than the sound of your voice’. Jammer dat ze het niet zal lezen..

10. Everything Everything - Man Alive
Van bovengenoemde drie albums die momenteel om de stereo strijden is dit nummer 2. recentelijk ontdekt en zo verslavend om naar te luisteren. De 1e keer dat ik naar Man Alive luisterde irriteerde ik me kapot aan dat rare hoge stemmetje van de zanger. Maar het is weer zo’n album dat ontdekt moet worden. De songs zitten namelijk erg lekker in mekaar en die stem past eigenlijk prima bij de songs (al is meezingen wel een crime, vooral voor de buren denk ik :). Een favoriet is zelfs moeilijk aan te wijzen, en dat zegt wel iets voor me want meestal kan ik dat vrij makkelijk op een album. Een tijdlang was het opener MY KZ, UR BF, maar nu neig ik naar Leave The Engine Room. Ja! Dat is em! Denk ik :S

09. Slash - Slash
Rocklegende Slash maakt een album zoals niemand anders dat kan en bewijst nog maar eens waarom hij een rocklegende is. Hij neemt risico’s met opvallende samenwerkingen (Fergie, Adam Levine) en komt ermee weg omdat het goed klinkt. Verder rockt ie er hard op los met Dave Grohl en laat hiermee heel makkelijk zien dat deze namen prima te combineren zijn. Slash maakte een ouderwetse rockplaat die van begin tot eind doet air-guitaren, meezingen, zuipen, roken, dansen, springen en rocken. Een plaat een rocklegende waardig.

08. Kings of Convenience - Declaration of Dependence
Een onterechte 8e plaats voor Kings of Convenience, want eigenlijk heeft Slash een veel betere prestatie geleverd. Terwijl KoC vooral doet wat ze goed kunnen (al gaat dit argument net zo goed op voor Slash, als ik er langer over nadenk). Waarom dan toch die 8e plaats? Een zwaar meetellend argument voor mij is hoe vaak en over hoe lange tijdsspanne ik een album luister en dan moet ik toch bekennen dat ik Declaration of Dependence nog steeds op de mp3-speler meezeul, terwijl slash enkele maanden geleden al het veld moest ruimen.. Dit zou te maken kunnen hebben met een persoonlijke voorkeur van ondergetekende voor rustige, melodieuze gitaarmuziek. Ware het niet dat deze ondervertegenwoordigt is ten opzichte van het wat hardere rockwerk, dus dan zal het toch wel aan de albums zelf liggen. Alle zelfanalyses ten spijt is dit de volgorde waar ik mij in kan vinden, dus dan zal het zo wel goed zijn. Lekker cd’tje trouwens dat Declaration of Dependence. Maar dat was vast al wel duidelijk.. hun beste, if you ask me!

07. Train - Save Me San Francisco
Een verrassende comeback konden we dit jaar ervaren van Train. Tig jaar geleden hot dankzij hitje ‘Drops of Jupiter’, hebben ze in de tussentijd bandleden verloren, albums uitgebracht die alleen in Amerika scoorden en toen was daar op een dag Save Me San Francisco, ik kocht het op de gok, omdat het ergens in een winkeltje tussen de nieuwe releases lag en ik het bij Drops of Jupiter-horende album toendertijd stuk draaide. Ik was meteen verliefd. Het was eenzelfde heerlijke schijf, sterke songs, die meeslepende zang van whoeverheis en de over-the-top meeslependheid die ze alleen in Amerika te lijken verwerken in songs. Ik noem het altijd Hollywood-pop, maar dan is dit wel de creme-de-la-creme van dit genre. Ik moet me misschien schamen tegenover de serieuze muziekliefhebbers van deze wereld, maar boeieh! Ik ken geen schaamte en heb onwijs genoten van deze schijf. En dat is wat er tenslotte telt in de wereld van het muziek luisteren.

06. Julian Casablancas – Phrazes For The Young
In tegenstelling tot het solo-debuut van Killers-frontman B. Flowers maakte Casablancas wel een sensationeel en verrassend schijfje. Het is totaal niet wat je verwacht van de frontman van oldschool rammelbak rockband The Strokes, maar het is wel onwijs goed! slechts 9 songs telt zijn 1e solo-album en het enige echt slechte eraan is dat er maar 9 songs op staan. Ik wil namelijk meer!! Verder gewoon een schitterende schijf met niets dan lof voor de keuzes die Julian hier maakt, al hoop ik wel dat de volgende Strokes-plaat gewoon een Strokes-plaat is, en deze nieuwe invloeden daar niet de dienst op zullen uitmaken.. De tijd zal het leren..

05. I Am Kloot - Sky At Night
Van alle albums dit jaar waar ik aan moest wennen is deze het meest bijzonder. Na 3 luisterbeurten wist ik het zeker, ik ga deze wijdbejubelde schijf nooit doorgronden. Jammer, maar helaas, ik zal wel een pareltje missen, het ligt aan mij. Ik ben er te dom voor.. Maanden later besloot ik om wazige redenen nog eens te luisteren. Ik denk dat het de mooie sfeervolle hoes was en het feit dat die op dat moment zo goed bij de sfeer in mijn stad paste. Donker, koud, stil. En toen was daar Sky At Night, wat een verademing. Wat een genot. Mijn ogen gingen open en eindelijk snapte ik wat velen voor mij allang begrepen. Er is elk jaar wel een cd die de herfst bepaalt, zo’n cd die je het jaar erop wilt horen op de dag dat de blaadjes écht vallen. Zo’n cd die je voor altijd gaat herinneren aan de herfst van 2010. I Am Kloot’s Sky At Night is die cd.

04. John Legend & The Roots - Wake Up!
Een album waar reikhalzend naar werd uitgekeken, want als iemand John Legend op het rechte spoor kan krijgen dan zijn het wel drummer ?Uestlove en zijn mannen van The Roots. En dat is dan ook exact wat gebeurt op dit album. Dat gewoon een groot feest is om naar te luisteren. Stilstaan is haast onmogelijk en alle stukjes van de puzzel vallen op zijn plek. John Legend kan tevreden sterven of in ieder geval stoppen met glijerige baggersongs schrijven, want op een enkel zwak momentje na, is dit gewoon het beste wat hij kan. En The Roots, tja, The Roots. Altijd Briljant! Het is een gave om een artiest boven zichzelf uit te laten stijgen, een gave die ze bezitten. En gebruiken. Goddank!

03. Eels - Tomorrow Morning
Als Eels een album uitbrengt is het altijd spannend wat er komt. Dat het een bepaalde kwaliteit heeft, is een zekerheid, maar binnen de grenzen van zijn eigen kunnen kan er nog steeds van alles gebeuren. Dit keer heeft Eels mij verrast, zoals dat zelden gebeurt bij een artiest die ik al jaren volg en van wie ik bijna alle albums heb staan. Tomorrow Morning is Eels op zijn allerbest. Scherpe teksten, mooie melodiën en voor zijn doen verrassend optimistisch. Het is lente op deze cd en dat gevoel weet ie ragfijn over te brengen. Heart-broken als ik al enige tijd ben (rode draad, ik zei het al) zing ik dit mee zonder te zwelgen in verdriet. Ik haal er de ‘keep your head up, alles komt goed’-boodschap uit. Vrij uitzonderlijk uit de mond van deze 24/7-depri zanger. Maar het werkt. En ook hij maakte zijn tot zover beste album in 2010. het is een goed jaar voor zij die al enige tijd meedoen..

02. Lost in the Trees - All Alone In An Empty House
Nog nooit had ik van Lost in the Trees iets mogen vernemen, tot een dronken woensdagnacht ergens in september. Ik was instant verliefd en deed iets wat ik tot die tijd en sindsdien nooit meer heb gedaan. Een album via iTunes kopen, simpelweg omdat deze in Nederland niet leverbaar leek te zijn. All Alone In An Empty House is voor mij de perfecte soundtrack van mijn jaar 2010. Vooral de laatste maanden leefde ik letterlijk alleen in een voor mij erg leeg huis en muziekliefhebber die ik ben zoek ik dan toch een passende soundtrack voor de situatie. Het is geen poging tot zielig voelen, absoluut niet, het is misschien een verklaring waarom ik dit album zo goed vindt, al is dat net zo goed aan het album zelf toe te schrijven. Want er zijn 100-en schijven gemaakt dit jaar over banale zaken als liefdesverdriet, waarom is dit dan de best passende? Omdat de teksten goed zijn, de muziek fantastisch, de combinatie klassiek en pop en indie briljant is uitgewerkt en omdat het ongewoon mooie, breekbare muziek oplevert. Ik heb bij dit album alle emoties van een verbroken relatie gevoelt en misschien ook wel gerelativeert. Over 10 jaar zal ik van 2010 niet veel meer weten, maar als ik over 10 jaar dit album opzet, zal ik alles kunnen terugvinden. Of dat wenselijk is, is een andere discussie..

01. Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy
het beste album van 2010 is tot mijn grote verbazing van Kanye West. Al is deze verbazing helemaal niet terecht, want al vroeg in het jaar blies Kanye me van mijn stoel toen ik op vakantie in Portugal zijn liveshow van VH1 Storytellers voorbij zag komen. Hij was open, eerlijk en scherp. Hij zong live heel goed, had zijn band retestrak onder controle en liet duidelijk zien dat hij heel serieus bezig was met wat hij deed. Toen de afgelopen maanden steeds stukjes van het nieuwe album loskwamen was al duidelijk dat hij goed bezig was, maar ik vreesde steeds dat hij het in het verkeerde jasje zou gieten. Dat de goeie dingen overschreeuwt zouden worden door de slechte. Dat hij zoveel tracks had gemaakt of zoveel van die rare tussenstukjes waar rappers patent op hebben dat het allemaal niet zo goed zou worden als het zou kunnen zijn. Een ongegronde vrees zo bleek toen ik het album voor het eerst hoorde. Zoals zo vaak moest ik even wennen, maar het ging makkelijk. Slechts 2 of 3 draaibeurten had dit schijfje nodig voor ik verliefd was. Alles klopt! De echte rapsongs zijn vet en alles wat een rapsong moet hebben, tegelijkertijd heeft het album een andere kant, een emotionelere kant. Waarin Kanye verder gaat op 808s & Heartbreak. Het is onmogelijk een hoogtepunt te kiezen, want er is geen slecht moment te vinden op dit album. Zelfs het ‘all of the lights’-intro en de ruim 2 minuten durende tirade aan het einde van Blame Game worden niet saai of irritant, zoals dat vaak gaat moet intro’s en outro’s op rapalbums. Zelden is een rapalbum gemaakt dat zo compleet is. Zelden is een album gemaakt dat van de allereerste tot de allerlaatste seconde geniaal is. Maar de superarrogante rapper Kanye West heeft het gepresteerd. En hij zal nu nog arroganter worden, maar dat mag hij, want met dit album heeft ie het beste gedaan wat ie kon. Weer een artiest die zichzelf overtrof in 2010, het zal wel in de lucht zitten..

 
 




 






Disclaimer

 All of the music files featured on this site are for sampling purposes only. If you like any of the songs, please support the artist and buy the music.

 If you are the legal owner of a music file or picture featured on this site and would like this removed, please contact me @ jeroen[at]pluginbaby.nl and it will be removed as soon as possible.